ميهمان بهشت

گويا آسمان مدينه رنگ و بوى عزا گرفته. ام‏البنين‏عليها السلام در بستر غنوده و خاطرات تلخ و شيرين گذشته را به ياد مى‏آورد. خاطراتى كه يادآور گذشته پرفراز و نشيب اوست.

اولين خاطره‏اى كه در ذهنش نقش مى‏بندد، زمانى است كه عقيل او را براى برادرش اميرالمؤمنين على‏عليه السلام خواستگارى كرد و گفت:

على‏عليه السلام همسرى مى‏خواهد كه از او فرزندى جنگجو و تك‏سوار پديد آيد، پسرى كه قهرمان عرب لقب گيرد. و آن زن كسى نبود جز فاطمه كلابيه; آرى فاطمه!

فاطمه‏اى كه مى‏خواست جاى خالى فاطمه سفركرده را براى على‏عليه السلام و كودكان داغدارش پركند. و گيسوان زينب‏عليها السلام را به جاى مادر مهربانش زهراعليها السلام شانه بزند و دست نوازش بر سر و روى حسنين‏عليهما السلام بكشد و ام‏كلثوم را مادرانه در آغوش گيرد.

از اين پس او بانوى خانه‏اى مى‏شد كه انوار لاهوتيش تا فراسوى ملكوت كشيده شده بود و گذرگاه فرشتگان و ملائك مقرب درگاه حق بود و قدسيان عالم بالا، فوج فوج براى تبرك جستن از اين وجودهاى نازنين هبوط مى‏كردند.

آرى فاطمه قدم به خانه‏اى مى‏گذاشت كه داغ فراق فاطمه‏عليها السلام زخمى عميق و جان‏سوز در دل يتيمانش پديد آورده بود و زينب‏عليها السلام در دوران كودكى خانه‏دار كوچك اين سراى بهشتى شده بود.

و على‏عليه السلام چه عاشقانه او را فاطمه خطاب مى‏كرد، ولى وقتى نام فاطمه‏عليها السلام از زبان على‏عليه السلام در خانه طنين‏انداز مى‏شد، اشك غم در چشمان زينب حلقه مى‏زد و رنگ از رخسار حسين‏عليه السلام مى‏پريد و قلب او با ديدن اين صحنه‏هاى جانسوز شرحه شرحه مى‏شد. او از على‏عليه السلام خواست تا او را با اين نام نخواند. زيرا نام فاطمه‏عليها السلام داغ يتيمان فاطمه‏عليها السلام را زنده مى‏كرد. و آن‏گاه كه عباس‏عليه السلام، عبدالله‏عليه السلام و عثمان‏عليه السلام و جعفرعليه السلام، زمين خاكى و عرش الهى را غرق در شادى و سرور كردند او را ام‏البنين‏عليها السلام خواندند و چه نيكو نامى:

مادر پسران!

پسرانى كه بارها و بارها آنان را فدائى حسين‏عليه السلام خوانده بود. حسين‏عليه السلام كه با هر لبخندى، او را جانى دوباره مى‏بخشيد و روح بى‏تابش را آرامش مى‏داد.

او به ياد آورد زمان تولد عباس‏عليه السلام را; آن هنگام كه على‏عليه السلام دستان او را غرق بوسه كرد و بى‏قرار گريست و در پاسخ علت‏بى‏قرارى و اشك فرمود: "اين دست‏ها روز عاشورا در راه فرزندم حسين‏عليه السلام جدا خواهد شد."

و بارها از زبان زينب‏عليها السلام شنيده بود كه چگونه عباس‏عليه السلام وفا و ادب را شرمنده خويش كرد و با دستان فتاده‏اش حماسه ازلى آفريد.

نيز زمانى را به ياد آورد كه كاروان زخمى اسراء به مدينه بازگشتند. او كنار قبر رسول‏خداصلى الله عليه وآله، زينب‏عليها السلام را در آغوش فشرد و پيش از همه از مولايش حسين‏عليه السلام پرسيد; زانوان زينب‏عليها السلام سست‏شده، قلبش فرو ريخت و گريه امانش را بريد و فرياد برآورد:

«حسين‏عليه السلام را با لب تشنه سر بريدند»

و زمانى را به ياد آورد كه سپر خون‏آلود عباس‏عليه السلام را از ميان چادرش بيرون آورد و مقابل ديدگان اشكبار ام‏البنين نهاد; در اين لحظه آن‏چنان قلبش به درد آمد كه بى‏هوش در خاك غلطيد.

پس از آن، ديگر بقيع رنگ تلخ سكوت را بر خود نديد. ندبه‏هاى ام‏البنين‏عليها السلام دوست و دشمن را به فغان وا مى‏داشت و زمين و آسمان را به لرزه مى‏انداخت.

حال، پس از تمامى شدائد و سختى‏هاى روزگار، لحظه وصال نزديك است.

عباس‏عليه السلام با بال‏هاى گشوده در ميان دروازه بهشت ايستاده و ورود مادرش را انتظار مى‏كشد زهراعليها السلام و على‏عليه السلام با تبسمى شيرين بر لب، چشم بر آسمان دوخته‏اند. حسين‏عليه السلام با عبايى سپيد بر دوش، در ميان خيل ملائك براى ديدارش لحظه‏شمارى مى‏كنند.

ام‏البنين‏عليها السلام با قلبى آرام چشم از اين دنياى فانى فرو مى‏بندد و به سوى آسمان معبودش پرمى‏گشايد و يقين دارد كه بهشت و تمامى ساكنان افلاكيش حضور سبز او را مى‏طلبند.