|
| نغمه دل |
بادها عطر خوش سيبِ تنش را بردند
زخمها لاله باغ بدنش را بردند
نيزهها بر عطشش قهقهه سر مىدادند
خندهها خطبه گرم دهنش را بردند
اين عطش يوسف معصوم كدامين مصر است
كه روى نيزه بوى پيرهنش را بردند
تا كه معلوم نگردد ز كجا مىآيد
اهل صحراى تجرّد كفنش را بردند
دشنهها دوروبر پيكر او حلقه زدند
حلقهها نقش عقيق يمنش را بردند
چهرهها يا همه زردند وَ يا نيلى رنگ
شعلهها سبزى رنگ چمنش را بردند
بت پرستان ز هراس تبر ابراهيم
جمع گشته تبر بت شكنش را بردند
بادها سينه زنان زودتر از خواهر او
تا مدينه خبر سوختنش را بردند
يوسف، آهسته بگوئيد نميرد يعقوب
گرگها زوزه كشان پيرهنش را بردند
با تشکر از دوست خوبم علی آقا که این شعرروبرام فرستاده |
نويسنده : عبدالعباس(خراباتی تنها) در تاريخ : پنجشنبه سی و یکم خرداد 1386
|
|
| |
|
| نظرسنجي |
|
كد نظرسنجي را اينجا قرار دهيد
|
|
| |
| آمار وبلاگ |
كل بازديد ها :
|
| |
|
